Donderdag 21 december hielden we de proclamatie van het samen leren in detentie project. De proclamatie was meteen ook het einde van de lessenreeks. We hebben veel bijgeleerd en zijn gedurende de lessenreeks een hechte groep geworden.De studenten gaven een heel ontroerende afscheidsspeech:

Samen leren in detentie is…
Een gevarieerde groep van studenten, assistenten, professoren en gastsprekers die zijn samen gekomen om samen te leren. Leren over het gevangeniswezen en van elkaar. De studenten van de VUB kwamen naar Beveren met veel vragen, maar de studenten van Beveren hadden meer antwoorden dan dat wij vragen hadden. Ervaringen en kennis werden uitgewisseld. Emoties, frustraties, ideeën en chipjes gedeeld.

Samen leren in detentie is…
Een uniek project dat veel te snel voorbij is gegaan en al onze verwachtingen heeft overtroffen. Heel wat persoonlijkheden bij elkaar die stuk voor stuk fantastisch en bijzonder zijn. Een groep vol met durvers en afwachters. Mensen die graag hun mening verkondigen en mensen die graag luisteren. Mensen die van in het begin enthousiast waren en mensen die later zijn open gebloeid. Mensen die wilden bijleren en mensen die hebben bijgeleerd.

Samen leren in detentie is…
Een heel jaar aan seizoenen. Sommigen onder ons zijn in de herfst van hun leven, anderen in de lente. Wij hopen oprecht dat ieder onder ons na dit traject kan zeggen dat ze de winter hebben overleefd om nu uit te kijken naar de toekomst. Naar een mooie zomer die veel positieve kansen biedt.

Samen leren in detentie was…
Maar na vanavond is het niet meer. Afscheid nemen is nooit leuk. Zeker niet wanneer de sfeer steeds optimaal was, de donderdagavonden om naar uit te kijken waren en de interessante discussies steeds moeilijk af te ronden waren. Ik denk dat ik namens iedereen van de VUB mag spreken wanneer ik zeg dat wij uit de grond van onze harten hopen dat jullie deze ervaring als iets positiefs met jullie meenemen. Dat jullie de moed erin houden en het hoofd hoog houden. Jullie hebben ons jullie goedheid, vriendschap en welwillendheid getoond, vergeet deze nooit zelf, want wij geloven in jullie als persoon en in jullie toekomst.

Dikke knuffel van jullie medestudenten.

 

In deze blogpost getuigen studenten voor de laatste keer over het project.

 

Het samen leren in detentie project is aan een einde gekomen. De lessen waren stuk voor stuk gezellig, interessant en een plezier om bij te wonen. Ik heb meer geleerd dan ik had kunnen hopen en deze afgelopen weken hebben mijn verwachtingen dan ook sterk overtroffen. Het was prachtig om te zien hoe iedereen, zowel de studenten van Beveren als de studenten van Brussel, week na week weer met een overdosis aan enthousiasme, interesse en motivatie naar binnen kwam.
Ik durf dan ook met overtuiging zeggen dat ik trots ben dat ik heb kunnen deelnemen aan dit project en dat het veruit het hoogtepunt van mijn opleiding tot criminoloog was. Het enige nadeel aan deze lessenreeks dat ik kan bedenken, is dat de lessen nooit lang genoeg duurden en de tijd steeds voorbij vloog. Maar dit is een nadeel dat niet valt aan te pakken, want hoe lang men de lessen ook zou laten duren, het zou waarschijnlijk keer op keer toch weer te snel voorbij zijn.

En toen was het zover. De laatste les was aangebroken. Het dringt nog niet zo goed door. Een ding is zeker, hoewel ik de afstand tot aan de gevangenis niet ga missen, ga ik dat met de lessen en vooral het contact met de studenten van Beveren wel hebben. De hele lessenreeks is zo voorbij gevlogen. Ik heb het gevoel alsof er nog zo veel verhalen niet verteld zijn geweest, nog zoveel om over te leren, te praten, debatteren, en discussiëren.. Zeker na de les van vandaag. Twee gastsprekers van de PSD en de Directie detentiebeheer, twee diensten die niet altijd even positief liggen bij de gedetineerden, hebben vandaag heel wat vragen van repliek mogen dienen. Hoewel ik het gevoel had dat de sprekers en de studenten van Beveren in zekere zin twee kampen vormden, vond ik het zeer interessant om beide partijen met elkaar in debat te zien gaan op een correcte en respectvolle manier. Ook de studenten van de VUB hebben zeer veel opgestoken uit deze les. Met zowel spijt als trots kijk ik uit naar de proclamatie van volgende week dat het sluitstuk vormt van dit project.

Het einde van het project is genaderd. 8 avonden hebben wij, de studenten van de VUB, samen met de studenten van Beveren les gevolgd en gewerkt. Het was een intens parcours waaruit we veel hebben geleerd. Het project ‘samen leren in detentie’ heeft een grote meerwaarde gegeven aan onze opleiding tot penoloog.  Een ervaring die ik nooit zal vergeten en waar ik met vele mooie herinneringen op terug zal kijken. Daarvoor ben ik heel dankbaar dat ik deel mocht nemen aan dit project.
De proclamatie was dan ook een mooie afsluiter van een leerrijk en mooi avontuur. Met lekkere hapjes en gezellige conversaties. Er zijn veel mooie woorden gezegd en het afscheid viel voor velen dan ook heel zwaar.
In naam van alle VUB-studenten kan ik dan ook zeggen: Dank aan de VUB om ons deze mooie kans te bieden. En dank aan alle studenten van Beveren om hun ervaringen met ons te delen.